باسمه تعالی

زبانِ فارسیِ دری که روزگاری از کاشغّر تا سِند و از آسیای صغیر تا بنگاله را در گستره‌ی شَکّر‌فشانیِ خود داشت، یکی از خوشایند‌ترین زبان‌هایی است که تاریخِ ادبیات آن، گنجینه‌های فراوانِ سرود و سخن را به همراه دارد.

خیام، ابن سینا، البیرونی، فردوسی، ناصر خسرو، سنایی غزنوی، مسعود، عطار، مولوی، سعدی، امیرخسرو، حافظ، محمد غزالی، بیدل، صائب، کلیم و ده ها سخنور و نویسنده و دانشمند دیگر، با آثار ارزش­مندشان، آیینه‌ی تمام‌نمایی از تاریخ ادبیات فارسیِ دری به ماندگار گذاشته‌اند، که اندیشه‌های انسانی، گوهرِ اصلیِ بسیاری از این آثار را می‌سازد.
ادبیات مقاومت، که امروزه مفهوم ویژه‌ای را در میان ادبیات فارسیِ دری بازیافته است، فرآیندِ اعتراض‌، پایداری و مقاومتِ شاعران و نویسنده‌گانی است، که در جریان سی دهه‌ی پَسین با آثار و آفریده‌های خویش در برابر تجاوز و بیداد، قامت افراشته‌اند.

ادبیاتِ مقاومتِ افغانستان، به گونه‌ای که پیداست، در حوزه‌های درون‌مرزی و بُرون‌مرزی پدید آمده‌اند‌ و به باورِ تمام، می‌توان گفت،‌ شماری از این گروه شاعران و نویسنده‌گان، از پیشگامان ادبیاتِ معاصر کشور شمرده می‌شوند.

از این میان، شاعران و قصه‌نویسانِ جوان افغانستان، با درکِ مسؤولیت و التزامِ اجتماعی، ادبیاتِ جوان را شکل داده‌اند و با استواری و باورمندیِ تمام، از ارزش‌های تاریخی ـ فرهنگیِ خویش پاسداری نموده‌اند.

بی‌گُمان، جهان‌بینیِ اسلامی و دین‌باوریِ نویسنده‌گان‌، گوهر و بُن‌مایه‌ی ادبیاتِ مقاومت را می‌سازد و حتا می‌توان گفت‌ ادبیاتِ مقاومت، شالوده‌ی اندیشه­ی دینی برای میهن‌گرایی و آزادی‌خواهی این نسل بوده است.

من اقدام نیکو و به‌سزای «خانه‌ی ادبیات افغانستان» و نهادهای همکارشان را در برگزاری پنجمین احتفال «قند پارسی»‌ و نخستین دوره‌ی «جایزه‌ي ادبی نوروز»، همراه با بزرگ‌داشت نویسنده‌ی گرامی، آقای محمد‌جواد خاوری، درخور ستایشِ فراوان می‌دانم، و آرزو می‌برم این اقدام در بازشناسی ادبیاتِ فارسیِ دری، به ویژه شعر و قصه‌ی جوان، دستآوردهای گوارایی را در پی داشته باشد.